Alpe d'Huez

De Nederlandse berg op met bagage

Alpe d’Huez

Alpe d'Huez, France, 26 juli 2013, 17:10 | Thijs
Uncategorized

(nee dit heeft niets meer met Afrika te maken, dit is meer een soort toetje, waar Marokko de amuse was. En ja ik heb de laatste dagen van Afrika niets meer geschreven, misschien komt dat nog…)

Alpe D’Huez, Nederland bekendste berg in het buitenland. Niet superhoog, niet supersteil, een gemiddeld alpencolletje. Maar heroisch genoeg om in Nederland groots aanzien te hebben. En die moesten we op. Nou ja, moesten, onze fietsroute door Frankrijk en Italië ging beneden langs door het dal (wat niet betekent dat je niet hoeft te klimmen) en als je toch in de buurt bent kan je net zo goed even dat ding op fietsen.

Wij waren trouwens niet de enige die toevallig in de buurt waren, er waren er nog wel duizenden.

John en Naomi, twee Britten die samen de wereld rond fietsen – de Tour d’Afrique was daar een onderdeel van – vroegen of ik zin had mee te fietsen door Frankrijk en Italië. Ach ja, waarom niet, het is immers een mooie manier om het land te zien, lekker te eten en mooi weer. Dus fietstassen vol geladen en met een volgepakte fiets Frankrijk door.

En nu dus Alpe D’Huez op, met een fiets van 50 kilo, inclusief de bagage. Het feit dat je met zo’n fiets rondfietst levert veel leuke reacties op. Zo stopten we een paar dagen geleden om even pauze te houden tijdens een wat langere klim. Niet veel later kwam er iemand vragen of alles ok was.
En in Bourg d’Osians, het dorpje aan de voet van Alpe d’Huez, waar alle campings overvol waren, waar elk parkje bezet was met campers, zelfs het grasveldje voor het zwembad stond vol, wisten ze op de camping toch nog een plekje voor ons te vinden.

En nu dus met alle bagage de berg op. En tussen alle ‘gewone fietsers’ en niet fietsers (mensen die nooit fietsen maar nu ze hier toch zijn toch eens die Alpe op willen fietsen) vallen we toch op.

Je krijgt wat ‘likes’ van passerende fietsers in de vorm van opgeheven duimpjes; High fives van mensen langs de weg; ‘Boun courage’; en een ‘absolutely lunatic’ (gelijk heeft ie).

De snelste tijd gereden op Alpe d’Huez is die van Iban Mayo. Hij roggelde de 13 kilometer af in minder dan 38 minuten. Maar hij reed vol met doping rond, dus dat is niet eerlijk. Nee, mijn kleine 2 uur die ik fietste (1u53 min op de fiets, totaal 2u46 incl. fotostops en wachten op John en Naomi), waren een stuk langzamer dan iemand als Chris Froome. Maar ik denk dat als Froome een fiets van 50 kilo bij zich had, had genoten van het uitzicht, af en toe wat fotootjes had gemaakt en gewacht had op zijn makkers, dat ie er ook ongeveer zo lang over had gedaan.

Behalve het feit dat ik dus ongeveer even snel die berg opfietste als Chris Froome, heb ik nog meer gelijkenissen met de kersverseTour winnaar. Zo hebben we allebei rondgefietst in de buurt van Nairobi (Kenia), waar Froome is opgegroeid, hebben iets voor studie gedaan in Zuid-Afrika, zijn nu een stukje aan het fietsen in Franrijk, hebben we in het verleden wel eens over de Champs Elysees gefietst, hebben we allebei een bizar beenritme bergop en waren we nu dus op de Alpe d’Huez.

Het omhoog fietsen met bagage viel mee. Mijn hartslag was de hele tijd hoog (net onder het omslagpunt), maar in de vlakkere bochten zat er genoeg macht in de benen om te versnellen en eventjes wat mensen inhalen. Die halen me wat meters later ook wel weer in, maar het blijft toch leuk om ze even een WTF-momentje te geven.

Ook in het steile begin, de eerste 2 kilometer zijn zo’n 10% gemiddeld, haalde ik in een sprintje even wat mensen in. Er reed plots een auto met een camera naast me en ach ja, waarom ook niet, eventjes aangezet. Je rijdt jezelf dan wel eventjes verrot maar er is voldoende vermogen om te herstellen. Een gedeelte van die sprint is zelfs bij Één Vandaag te zien!

De berg ben ik uiteindelijk in minder dan 3uur opgefietst: minder dan 2uur was fietstijd, de rest van de tijd was wachten op John en Naomi en het maken van foto’s. Terwijl ik stond te wachten kwam er een Nederlander op een step langs, die op zijn weg naar beneden was. “Mooie fiets”, begon hij gelijk in het Nederlands (Santos is een puur-Hollandse fiets en met mijn oranje shirt was de kans groot dat ik ook uit dat kikkerland kwam). Met “mooi” doelde hij vooral op de butsen, deuken, krassen, immigratiestikkertje van Soedan en vuil. Een echte vakantiefiets hoort namelijk gebruikt te zijn, want daar zijn die dingen voor.

Kamperen aan een rotonde met een meertje in de buurt.

Eenmaal boven was het volgende doel op zoek gaan naar een kampeerplek. Alle officiele campings waren vol, maar iedereen gooit zijn camper of zijn tent neer op elk vlak stukje Alpe d’Huez wat er te vinden is dus dat deden wij ook maar. Bij een rotonde aangekomen zagen we de perfecte kampeerplek: tijdelijke wc’s en waterpunt op 10 meter afstand, meertje op 10 meter afstand, eet tent op 20 meter afstand en een rotonde op 3 meter afstand. Wat wil je nog meer? Onder enigs bekijks onze tent op gezet (we waren bergop op de fiets af en toe al een toeristische attractie, nu weer), daarna net als in Afrika: Een baby-whipe shower in combinatie met wat fris water uit het bergmeertje. Het was koud, bewolkt en af en toe regenachtig dus dat was best een frisse duik.

Er hing een echt tour-sfeertje in het dorp, wat nu meer een grote camping was dan een dorp. Overal waren fietsers, mensen aan het kamperen, mensen die praten over fietsen, over Bauke en LtD, over Froome (er waren echt veel Engelsen aanwezig op de berg, wielrennen en fietsen is daar immens populair aan het worden dankzij de successen van Cav’, Wiggo en Froome).

Na dit alles, en een voedzame doch eenvoudige maaltijd, was het tijd om te gaan slapen. Dit viel een beetje tegen, omdat die avond en nacht de halve tourorganisatie met al hun trucks langs reed, en die moesten toevallig allemaal over die ene rotonde. Nou ja, je kan niet alles hebben op je camping.

Moraal van het verhaal:

De Alpe d'Huez is ook maar een berg!

Printen Printen

Reageer: