Blog & News

Reisverhalen van de fiets in Afrika

De naakte waarheid

Namibia, 05 mei 2013, 16:33 | Thijs
Diamond Coast

Een tijdrit liegt nooit, zei Mart Smeets eens. Het laat zien wie er goed in vorm is, en wie er slecht is. Time trials never lie, zei ik tegen Ali voor de eerste tijdrit in Soedan, zonder enige bijbedoeling. Dat ik hem vervolgens versloeg was een leuke bijkomstigheid. De tijdrit daarna, de klim uit de Gorge deed ik het rustig aan en won hij van mij. Ik was (nipt) de snelste in Tanzania, ondanks veel klimmen in die race tegen het uurwerk en hij versloeg me in Malawi, ook bergop. Kortom: 2-2.

Vandaag de laatste tijdrit, 30 kilometer offroad door een fenomenaal Namibiaans decor. En deze tijdrit loog niet. Gelijk in de eerste meters vertelde het me dat de laatste weken zwaar waren geweest. Waar we in het begin van de tour nog wel eens wat makkelijke dagen hadden, dagen waar je zonder je in het zweet te werken vanzelf bij de finish kwam, zijn nu tegen het einde van de tour de dagen langer. Met al 2 weken bijna elke dag een dag van 150 kilometer of meer, af en toe wind tegen, krijgt je lichaam weinig rust. Met rustdagen waar eigenlijk veel te veel te zien en doen is om het een rustdag te noemen (bijvoorbeeld de Victoria Falls), krijgt je lichaam weinig rust. Met offroad dagen van 120 kilometer in Namibië die zo ongelofelijk mooi zijn, dat je de halve dag foto’s aan het maken bent, krijgt je lichaam veel hitte en zon te verduren en weinig rust.

En dat begin je te merken. Ik heb een verkoudheid die al meer dan 2 weken zijn gang kan gaan, het lichaam krijgt gewoon geen kans om dat in te lopen. En als je elke dag rustig fietst, voel je die vermoeidheid in het lichaam niet altijd, maar als je een tijdrit geeft komt de waarheid boven tafel. Mijn hartslag krijg ik niet meer omhoog, ik heb niet meer die power die ik in eerdere tijdritten wel had, het lichaam begint langzaam afgepeigerd te raken. Nog 11 dagen fietsen, dan krijgt het rust…

Na de tijdrit was het tijd voor de traditionele Naked Mile. In de middle of nowhere van Namibië, waar verder geen hond te bekennen is gaan TdA rijders uit de kleren om een kilometertje naakt op de fiets te zitten. Gewoon, omdat het kan. Na bijna 4 maanden samen fietsen, eten, snurken, slapen, drinken, ziek zijn, opstaan en weer beter worden, kennen we weinig geheimen voor elkaar. Als je ‘s ochtends in de schemer iemand op 100 meter ziet lopen herken je hem en aan zijn gedrag zie je hoe hij zich voelt.

De heren en dames deden gescheiden van elkaar hun naked mile. Met een man of 20 zijn we vooruit gefietst, ons ontdaan van onze kleding en verder gefietst. En terwijl James al naakt achter ons aan fietsend wat foto’s maakte sprongen er wat springbokkies over de weg. Na een paar kilometer was het weer genoeg geweest. Met de kleren aan de laatste kilometers naar Sesriem gefietst, voor weer een rustdag. Er zijn mooie rode zandduinen in de omgeving, een leuke trip voor de rustdag…

Moraal van het verhaal:

Van fietsen word je ook wel eens moe!

Trefwoorden: , ,

Printen Printen

Reageer: