Het Tanzaniaanse moddermonster

Van de blub in de klei, niet meer vooruit, niet meer achteruit

Het Tanzaniaanse moddermonster

Tanzania, 01 april 2013, 20:54 | Thijs
Massai Steppe

In Tanzania woont een monster, het moddermonster. Gedurende het grootste gedeelte van het jaar is hij ten ruste, maar halverwege maart, bij de start van het regenseizoen komt hij weer tot leven. Hij pakt alles wat hij pakken kan en houdt hen in hun greep.

De tweede offroad dag in Tanzania, wederom heeft het de hele avond ervoor geregend. Er ligt een mooi laagje modder op de weg: je wordt er wel vies van, maar je kan er prima door heen rijden. Tot, na een kilometer of 10 er plots ‘wegwerkzaamheden’ zijn. Dat houdt in: een dikke laag modder/klei ligt op de weg waar slechts een enkeling doorheen weet te fietsen. Helaas komt degene die voor mij fietst vast te zitten en moet ik ook stoppen. Dat is het begin van alle ellende.

De klei hoopte zich rond de remmen en mijn achterspatbord op.

Waar gisteren mijn spatborden mij mooi schoon hielden neemt vandaag het moddermonster wraak. Hij pakt mij bij mijn lurven en laat me met moeite los. Ik zit vast. Mijn wielen zijn voorzien van een dikke laag klei en bewegen niet meer vooruit en niet meer achteruit. Niet echt handig als je moet fietsen.

Ik probeer de modder er tussenuit te prutsen met een schroevendraaier en het met een flesje water schoon te maken. De wielen lijken weer even te draaien. Ik spring op een fiets, maar 100 meter later moet ik weer voor iemand afremmen en slippen de wielen weer dicht. Geen beweging in te krijgen.

Ik ploeter met mijn fiets door de bagger. Omdat mijn wielen niet draaien is dat behoorlijk zwaar. Deze klevende klei blijkt nog een kilometer of 4 aan te houden, ’t wordt een lange dag.

Vrachtwagens die van de weg afglibberen, fietsers die vastzitten, een grote chaos.

Voor mijn neus is een bus gestrand. Het zit ook helemaal vast in de modder. Met man en macht worden er takken uit de boom gehaald om onder de wielen van de bus te leggen. Hiermee krijgt hij weer grip en komt hij los. Omdat de bus niet wil stoppen – dan zit het namelijk weer vast – rijdt hij door. De uitgestapte passagiers moeten er maar achteraan rennen en weer op de bus springen.

Er komt een man al lopend met zijn fiets voorbij. Achterop heeft hij een kratje cola. Of ik een colaatje wil kopen? Een coke-stop midden in de drek lijkt me wel wat en ik ga op het aanbod in.

Inmiddels ben ik de allerlaatste van de groep, zelfs de sweep (iemand van de organisatie die achteraan hoort te fietsen met de laatste) heeft me zelfs al ingehaald.

Nadat ik een uur later uitgeput en eindelijk verlost ben van het moddermonster vrot ik alle klei tussen mijn spatbord uit en ben ik eindelijk weer in staat om te fietsen.

Onderweg kom ik de fiets van Phil tegen, kapot, hij fietst verder op Daniels fiets om zijn EFI status te behouden. Ook de derailleurs van Chris en John zijn kapot maar in combinatie met Phils fiets kan daar voor John ook weer een werkende fiets van worden gemaakt: ook hij kan zo zijn EFI behouden. Het moddermonster heeft niemand gespaard.

Bij de lunch neemt Chris (die nu dus zonder fiets zit) de fiets van Nicks (de sweep van de ochtend. ’s Ochtends en ’s middags is er een andere sweep) ter hand omdat hij toch nog wel graag wil fietsen. Samen fietsen we de rest van de dag uit over mooie (inmiddels opgedroogde) gravel wegen.

Weer een dag moeten ploeteren om er doorheen te komen, de klei had niet veel langer moeten aanhouden want het was slopend maar we hebben het weer gehaald.

Moraal van het verhaal:

Ik worstel en kom boven!

Trefwoorden: , ,

Printen Printen

Reacties:

  c | 01 april 2013, 22:56

poe, das hard werken.

hoeveel modderdagen verwacht je nog?


  Henk | 02 april 2013, 08:45

voor modder hoef je niet naar Afrika.
voor de natuur en het avontuur wel.
dus, geniet


  Hans | 02 april 2013, 10:56

Hoi Thijs,
Ik lees met veel plezier je verhalen. In 2008 hebben wij ook meegefietst (zie eventueel website). Wij hadden relatief weinig modder. Wel regen die zo hard viel dat het pijn deed. En één keer waren we echt bang dat het over de weg kolkende water de wielen onder ons wegsloeg. Maar genoeg sterke verhalen.
Misschien ben ik veel te simpel, maar is het niet veel handiger om je spatborden eraf te halen? Wordt je shirtje wel smerig :-) .
Veel plezier nog!
Hans (http://gwenenhansfietsen.blogspot.nl/)


  Femke | 02 april 2013, 12:25

Ieh! :)


  Eliza | 18 april 2013, 10:06

Hoeveel mensen zijn er nog in de race voor de EFI momenteel?


Reageer: