Op audientie bij de consul

Do or die bij de ambassade van Soedan

Op audientie bij de consul

De Soedanese Ambasade, Den Haag (The Netherlands), 24 december 2012, 21:48 | Thijs
Voorbereiding

Tja en dan wordt het opeens toch nog spannend met de visa. Alles netjes twee-en-halve maand van te voren ingediend bij de visumdienst, die zijn ervaren met het aanvragen van visa dus dat moet wel goed gaan. Niet dus. Doordat de visumdienst niet in staat is om fatsoenlijk te plannen was het vandaag do or die: het paspoort moest vandaag door naar de ambassade van Ethiopië anders was dat visum ook niet meer mogelijk.

Ik ben vanmorgen hoogst persoonlijk naar de Soedanese ambassade gegaan omdat ik er geen vertrouwen in had dat de visumdienst dat voor elkaar kon krijgen en daarbij gaven ze zelf ook al aan dat ik misschien de consul persoonlijk kan overtuigen: maandag 24/12 is echt de laatste kans om een visum Soedan te krijgen. Hij heeft liever Ethiopië als het niet anders kan. Hoe dan ook 24/12 Ethiopië naar België sturen. Niek ook op de hoogte. Meneer gaat proberen afspraak te maken met de consul.

Vanmorgen om 10 uur stond ik dus op de ambassade; ik wilde de koerier van de visumdienst graag voor zijn. Het gebouw had een grote statige inkleding (marmeren vloer, hoog plafond met ornamenten, dat soort dingen), een heel andere ervaring dan de Russische ambassade of het Ministerie van Buitenlandse Zaken in Azerbeidzjan. Ik meld me bij de receptie, ik kom voor mijn paspoort met een visa zeg ik. Zonder ook maar mijn naam genoemd hebben: Oh je bent van De Tour, neem maar even plaats! Er komt zo iemand bij je.

Verrassend dat ze weet waarvoor ik hier ben, maar ja misschien vragen ook niet heel veel mensen een visum aan voor Soedan (alleen wat gekken die de TdA gaan fietsen). Terwijl ik rustig zit te wachten, wordt me een kop thee aangeboden. Op de gang lopen verschillende Soedanese mensen heen en weer. Tussen het Arabisch gebrabbel heen hoor ik plots een beroerd Hollands-Engels accent. Ik kijk richting de balie en een man in fietskledij met helm heeft zich daar gemeld. Dat zal de koerier wel zijn! Hij is verrast dat ik er ben, hij heeft nog niet eerder meegemaakt dat hij bij een visumaanvraag de persoon zelf treft bij de ambassade. Hij komt hier mijn paspoort ophalen en ik leg hem de situatie uit.

Op 20 januari zit ik op de boot naar Soedan!

Als het aan hem lag, had hij het paspoort meegenomen, zonder visum, en was het paspoort overgebracht naar Brussel voor het Ethiopische visum. Ik dacht daar iets anders over. De mevrouw van mijn aanvraag was even weg en zou over een uurtje weer terug komen. De koerier zou dan ook maar weer terug komen en ik ging maar weer zitten. Laptopje erbij, had ik even rustig de tijd om dat ding op te schonen voor Afrika. Na een dik uur hoorde ik de koerier weer, maar de mevrouw was er nog niet. Ik heb de koerier laten weten dat ik het zelf wel regel en ik hem wel laat weten als het geregeld is. Na weer een uur gewacht te hebben en ik weer eens rond wil vragen zie ik een niet-Soedaniër zitten. Het blijkt mede-TdA’er Freek te zijn. Hij heeft zijn visum wel zelf aangevraagd en kon hem vandaag ophalen.

De vrouw waar we op wachten is terug en roept ons bij haar. De consul wil ons spreken. De consul vertelt dat hij het geweldig vind dat we op de fiets door zijn land komen. Hij vertelde over vroeger, toen de meeste mensen zich daar nog lopend of per fiets verplaatsten. Inmiddels is dat veranderd, er zijn bijna geen fietsers meer en iedereen die het zich kan veroorloven heeft een auto. Na nog wat over onze achtergronden vertelt te hebben, verzekert hij ons dat hij er mee bezig gaat en dat we zo ons paspoort terug krijgen.

Het begint steeds drukker en drukker te worden op de ambassade het lijkt wel een soort kerstborrel van alle Soedaniërs. Ondertussen komt ook de sap op tafel en Soedanese lekkernijen zoals nootjes, krentjes en gevulde koeken. Bij deze vind ik ze dus geslaagd voor hun inburgeringscursus. Na een half uur gaan we maar weer navraag doen en na nog eens ’10 Soedanese minuten’ (dat is dus een half uur) is het eindelijk zover: we krijgen onze paspoorten terug! En met het dat paspoort ben ik weer teruggegaan naar de visumdienst. Daar snapten ze er helemaal niets van dat er een klant het paspoort met visum kwam brengen. Ik heb me er verder maar niet al te druk om gemaakt, zorg er maar voor dat dat visum voor Ethiopië geregeld wordt. Dan schrijf ik ondertussen wel een klacht over de gevolgde procedure…

Moraal van het verhaal:

Soedaniërs eten gevulde koeken met kerst!

Printen Printen

Reageer: