Sportmedische test

Alsof je tegen een oneindig lange berg aanfietst tot je omvalt

Sportmedische test

Papendal, Arnhem, Nederland, 21 november 2012, 21:45 | Thijs
Voorbereiding

Rond mijn hart zitten stickers, waaraan draadjes verbonden zijn. Ook mijn  rug is bekabeld. Ik heb een zuurstofmasker op, niet om mij van zuurstof te voorzien, maar om te meten wat mijn zuurstofopname is. Ik zit op een soort van hometrainer in Papendal, het sporthart van Nederland, voor een sporttest.

Het belangrijkste doel: controleren of mijn lichaam gezond is om door Afrika te gaan fietsen, of mijn hart geen rare dingen gaat doen bij grote inspanning en of mijn longen doen wat longen horen te doen. Daarnaast wordt mijn conditie gemeten, wat een indicatie geeft van mijn mogelijkheden op de fiets.

Door de dikte van vier huidplooien te meten kan je vetpercentage worden bepaald. Met mijn 8.8% benader ik die van een topsporter.

Eerst wordt mijn lengte, gewicht en vetpercentage gemeten. Het vetpercentage wordt gemeten door met een speciale tang verschillende diktes van huidplooien te meten, waaruit het vetpercentage kan worden afgeleid.

Daarna wordt mijn rikketik in rust gemeten. Hierbij wordt er ook gekeken of er geen rare ruisjes inzitten of een onregelmatige pulsering. Dit blijkt allemaal prima in orde te zijn.

Dan begint de fietstest. Ik mag het zuurstofmasker opzetten en 4 minuten infietsen op een rustig tempo van 75 watt (geeft de zwaarte aan), waarna het wattage elke minuut met 25 watt zal worden opgeschroefd, net zolang tot het niet meer gaat en dan nog iets verder. Alsof je tegen een oneindig lange berg aanfietst die heel langzaam iets steiler wordt tot je niet meer kan fietsen. Aan het eind van het liedje wint de berg dus altijd en is de fietser helemaal verrot.

Op een scherm zie ik allemaal cijfertjes, waaronder mijn hartslag, wattage en het aantal omwentelingen van de trappers per minuut. Deze trapfrequentie moet ik tussen de 75 en 85 zien te houden, wat lastig voor mij is: normaal fiets ik 90-95 omwentelingen per minuut.

Ik moet mij inhouden om me aan de omwentelingen te houden, de eerste 4 minuten gaan prima en een paar minuten later zit ik al 275 watt weg te trappen. Mijn hartslag zit inmiddels rond het omslagpunt, het punt waar het pijn begint te doen. Je spieren maken dan meer afvalstoffen aan dan je lichaam kan verwerken waardoor het melkzuur (lactaat) zich gaat ophopen en de verzuring begint.

Tijdens de test wordt zowel het zuurstofverbruik, de hartslag als de bloeddruk gemeten

Hoewel ik langzaam iets begin te voelen in mijn benen, doen ze nog prima hun werk en ben ik nog lang niet leeg. Volgens de theorie zou ik nu als een dood vogeltje op de fiets moeten zitten, dus de sportarts begint aanmoedigingen te geven. Omdat ’t nog niet echt pijn doet komt het een beetje raar over. Alsof iemand je tijdens een wandelingetje door het park aanmoedigt “Kom op”, “Het gaat goed”, “Nog even doorzetten”.

Dan komt toch echt het moment dat het voor mij moeilijk wordt. Mijn hartslag ligt zo rond de 190, de wattages lopen tegen de 400 watt aan en de trapfrequentie zit ook niet meer braaf tussen de 75 en 85, want doordat ik moe word ben ik een stuk sneller gaan trappen, zo 90-95 omwentelingen. Je zou verwachten dat het langzamer zou gaan als ik moe word, maar dit is nog even een laatste stuiptrekking voordat ik sterf in het zadel. Normaal als ik ‘in het wild’ fiets over bijvoorbeeld de Posbank begint het ook pijn te doen in de benen als ik een heuveltje op knal. Door sneller te gaan fietsen, ben ik sneller boven en zijn de benen eerder van de pijn af. Dit heeft echter geen zin als ik een minuut lang de snelheid moet vasthouden op de hometrainer, maar daar is mijn hoofd op dat moment niet in staat om daar over na te denken.

Terwijl ik de minuut op 400 watt probeer vol te fietsen, zit ik niet meer recht op de fiets. Het trappen begint beuken te worden en gaat wat minder gecontroleerd. Dan schiet mijn voet van de trapper (hij zat vast geklikt, maar doordat ik mijn voet wat zijwaarts trok schoot hij los). Ik ben volledig uit mijn concentratie en probeer al fietsend mijn voet weer op de trapper te krijgen. Ik weet de snelheid er nog in te houden om de 400 watt uit te fietsen maar de 425 zit er zo niet meer in. Jammer, want ik ben wel moe, maar nog geen dood vogeltje, dus er had nog meer ingezeten.

De cijfers van mijn test:
lengte: 187,2cm
gewicht: 72,3kg
vetpercentage: 8,8%
rustpols: 76
max vermogen: 5,6watt/kg
max hartslag: 193
VO2max: 67ml/kg.min

Na wat uitfietsen en een welverdiende douche is het tijd om de resultaten te bespreken. Het belangrijkste: hart en longen zijn in orde. Dan de resultaten van de sporttest: bizar goed. Met deze cijfers zou ik in theorie op nationaal niveau topsport moeten kunnen bedrijven! Alleen mijn vermogen op mijn omslagpunt was erg laag in vergelijking met mijn maximum (ik ging na het omslagpunt ook nog behoorlijk lang door), dat is iets waar nog heel veel verbetering in zit. Maar al met al ben ik tevreden: ik kan met een gezond en gerust hart naar Afrika!

Moraal van het verhaal:

Als je tegen een oneindige berg op fietst, gaat het vanzelf een keer pijn doen!

Printen Printen

Reageer: