Fietsen met een spuit in je arm

Op de fiets naar de vaccinatie-cliniek

Fietsen met een spuit in je arm

Wageningen, 08 november 2012, 20:47 | Thijs
Voorbereiding

Het is donker. Het regent. De herfstbladeren liggen als een bruine pap in de goot en stralen de geur van vergankelijkheid uit. Het is herfst zoals herfst bedoeld is, geen weer om naar buiten te gaan maar om binnen met een fleecedekentje, een goed kop Afrikaanse rooibosthee en een sterk boek voor de kachel te gaan zitten.

Er fietst iemand. Met een karig fietslampje dat net genoeg licht geeft zodat het verkeer hem niet over het hoofd ziet ploetert hij zich een weg door de herfst. Niemand die hem ziet, niemand die hem opmerkt, het donker van de avond doet zijn werk.
Op zijn bestemming aangekomen wordt de spuit geprepareerd. De injectienaald wordt net onder zijn huid aangebracht en met een vloeiende beweging wordt de vloeistof onder de huid geïnjecteerd. De man trekt zijn jas aan en stapt weer op de fiets, alsof dit de gewoonste zaak van de wereld is, alsof er niets gebeurd is.

Nee, dit is niet het begin van weer een doping-onthullend verhaal van een of andere wielrenner, dit ben ik die op een doodgewone doordeweekse avond nog even een vaccinatie gaat halen. Deze keer tegen rabiës, ook wel bekend als hondsdolheid.

Het rabiës-vaccin wordt net onder de huid ingebracht.

Stel je wordt in de middle of nowhere gebeten (of gekrabt) door een hond. Als dat hondebeest hondsdolheid heeft (dat is iets wat je niet kan weten, dus je moet altijd naar het ziekenhuis), dan kan je daar dood aan gaan, tenzij je actie onderneemt. Zo moet je zorgen dat je binnen 24 uur in het ziekenhuis bent, wat vanuit de middle of nowhere in Afrika al een hele uitdaging is (voordat je met je fiets bij de organisatie bent met hun auto en je over die boemelweggetjes een paar honderd kilometer hebt afgelegd…). In dat ziekenhuis moet je dan een antiserum halen, iets wat in veel ontwikkelingslanden niet verkrijgbaar is, of van slechte kwaliteit. Vervolgens moet je nog een 5-tal injecties halen (die meestal ook niet verkrijgbaar of van slechte kwaliteit zijn. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de steriele injectienaalden) en uiteraard nog wat controles.

Dit geldt allemaal als je geen vaccinatie tegen rabiës gehad hebt. Heb je die wel, heb je 72 uur om het ziekenhuis te bereiken (dan heb je al wat meer speling om iets over te laten komen uit een ander land bijvoorbeeld), hoef je geen antiserum te halen en heb je nog maar 2 injecties nodig. Al met al wordt de kans dat het mis gaat dan een stuk minder, al wordt die kans niet nul.

Deze prikken zijn optioneel, maar het feit dat we zo in de middle of nowhere zijn en er op de fiets doorkomen (fietsende benen zien er voor een hond wel heel dreigend uit) is voor mij wel een reden om die vaccinaties te halen. En dat dat 3 vaccinaties van 70 euro per stuk zijn, outch. Gelukkig is er ook een iets andere manier van vaccineren, voor maar 30 euro per vaccinatie. Bij deze manier van vaccineren (waarbij er net onder de huid wordt gevaccineerd in plaats van in de spier), is veel minder vaccin nodig. Een potje wordt dan door meerder mensen gedeeld, waardoor er een speciaal rabiësspreekuur is en waardoor ik dus op een herfstachtige donderdagavond op de fiets heen en weer naar Wageningen ga. Op de fiets, want dat is toch weer 35 kilometer extra voorbereiding.

Moraal van het verhaal:

Wordt niet door een hond gebeten, dat scheelt een boel gedoe!

Printen Printen

Reacties:

  lilian | 09 november 2012, 21:21

moraal van het verhaal: Wordt niet door een vleermuis gebeten, dat scheelt (ook) een hoop gedoe!


  Eliza | 13 december 2012, 03:26

Mijn vader had laatst een vleermuis met rabiës thuis. Die was echt heel hysterisch aan het krijsen.. Die vleermuis heeft mijn vader toen moeten euthanaseren.


  De medicijnman | Tour D'Afrique | 14 december 2012, 16:02

[...] Fietsen met een spuit in je arm Archived News [...]


Reageer: