De Sahara

Fietsen door een zandbak

De Sahara

Sahara, Marokko, 14 oktober 2012, 11:36 | Thijs
Marokko, Voorbereiding

Er zit zand in mijn oren. Er zit zand in mijn haar. Er zit zand in mijn neus, tussen mijn tenen, tussen mijn billen, in mijn mond, in mijn kleren. Overal zand. Ik ben in de Sahara.

Vroeger, toen Thijs nog een Thijsje was, was er voor mijn gevoel maar 1 woestijn in de wereld: De Sahara. De Sahara was synoniem voor de woestijn en woestijn was synoniem voor de Sahara. En nu ben ik in de woestijn der woestijnen, met de fiets nog wel.

De Sahara zelf is niet te befietsen, veel te zanderig. De randen van de Sahara zijn echter prima te befietsen, daar is het iets steniger zodat je niet zo wegzakt. Af en toe heb je er wel een zanderig stuk tussen zitten, maar als je dan even flink doortrekt (ook weer niet te hard want dan graaf je jezelf in), kom je er wel doorheen.

Zonnebrand en zweet in combinatie met woestijnzand zorgt dat je snel ‘bruin’ wordt.

Het stuk richting de Sahara was een lastig stuk. Tijdens de lunch was een harde wind op komen zetten, waardoor de Sahara je letterlijk te gemoed kwam. Bij de wat hardere rukwinden had je zelfs het gevoel dat je levend gezandstraald werd. Na de lunch moesten we nog 25km tegen deze wind in, maar door als een groep samen te werken, was hier nog redelijk goed door heen te komen.

Eenmaal in de Sahara aangekomen verbleven we in een ‘tentenkamp’. ‘t Waren niet echte tenten, maar hutjes van klei, met een doek als dakbedekking. Ook is er gewoon een douche en wc aanwezig. Na een kopje Marokkaanse thee met wat dadels te hebben genuttigd, zijn we de Sahara maar eens wezen verkennen.

Voor ons kamp lag een erg hoge duin. We twijfelden een beetje of die niet te ver weg was, maar we zijn er (inclusief 2 flessen water, je moet niet zomaar de woestijn in gaan), uiteindelijk toch maar naar toe gelopen, om daar het laatste beetje zonlicht mee te pikken. Dat was in een woord, fantastisch! Het moment dat je het laatste stapje zet, en zo over die duin kan kijken was adembenemend. Tot aan de horizon was het enige wat je kon zien zandduinen, zandduinen en nog meer zandduinen. Een zonnetje dat door alle zand in de lucht niet meer zo fel was (‘s middags komt de wind meestal opzetten), gaf het beeld nog wat meer sfeer! Na hiervan nog even genoten te hebben, en er, door de dikke laag zand wat er in de lucht hing geen zon meer te zien was (helaas, geen zonsondergang gezien), was het tijd om te douchen, eten en slapen, om de volgende dag weer op de fiets te klimmen voor de laatste fietsdag van deze reis.

Moraal van het verhaal:

In de Sahara word je makkelijk bruin!

Printen Printen

Reacties:

  Henk | 14 oktober 2012, 13:44

Bruin ja, maar dat gaat weer weg. Het zal vooral de ervaring en het gevoel zijn waar je nog heel lang van kunt genieten.


Reageer: